«صبح است و نور احديّت از مطلع غيب رحمانيّت ساطع و لامع و فيض جليل مليک فردانيّت از جهان پنهان متهاطل و متراکم» (حضرت عبدالبهاء، منتخباتی از مکاتیب حضرت عبدالبهاء، جلد1، ص221)

آیا تا به حال در سپیده‌دم صبح دعا کرده‌اید؟

من عاشق این هستم که هم‌زمان با طلوع خورشید که زمین را روشن می‌کند، ارتباط روحانی برقرار کنم. هنگامی که دعا می‌خوانم، ترکیبی از بیداری درونی را همراه با طلوع روشنایی روز، حس می‌کنم و این از نظر روحانی عمیقاً برایم رضایت‌بخش است.

یکی از اهداف من که می‌توانید آن را در لیست هدف‌های روحانی من بگذارید، این است که لذت دعای صبح را در هر یک از عبادتگاه‌های بهایی در جهان، تجربه کنم. آیا تا به حال هیچ کدام از آن‌ها را دیده اید؟ در حال حاضر هشت عبادتگاه بهایی وجود دارد. در هر قاره، یکی موجود است، آفریقا (کامپالا، اوگاندا)، آسیا (دهلی نو، هند)، استرالیا (در سیدنی)، اروپا (فرانکفورت، آلمان)، آمریکای مرکزی (شهر پاناما، پاناما)، آمریکای شمالی (ویلمت، ایلینووی)،  آمریکای جنوبی (عبادتگاه بهایی به نام مشرق‌الاذکار شیلی، در شیلی که سال 2016 افتتاح شد) و جزایر اقیانوسیه (آپیا، ساموآی غربی).

هریک از این بناهای زیبا، در اطراف خود نُه در و یک گنبد مرکزی دارد که نمادی از وحدت تمام ادیان و باز بودن آغوش آموزه‌های بهایی به سوی همۀ افراد و یگانگی خداوند است.

آثار بهایی، عبادتگاه را به عنوان مکانی برای ستایش خداوند یا مشرق‌الاذکار می‌خواند که این نام، به طور خلاصه بیان‌گر عملکرد آن است. عبادتگاه های بهایی، تنها برای بهاییان نیستند و آنها تنها برای عبادت، به معنای سنتی کلمه، در نظر گرفته نشده اند:

«مشرق الاذکار مغناطيس تاييد پروردگار است. مشرق الاذکار اسّ اساس عظيم حضرت آمرزگار. مشرق الاذکار رکن رکين آئين گردگار. مشرق الاذکار تاسيسش سبب اعلاء کلمة اللّه. مشرق الاذکار تهليل و تسبيحش مفرّح قلوب هر نيکوکار. مشرق الاذکار نفحات قدسش روح بخش کلّ ابرار. مشرق الاذکار نسيم جانپرورش حيات بخش عموم احرار. مشرق الاذکار مصابيحش مانند نور صباح روشنی آفاق است. مشرق الاذکار آهنگش مفرح ارواح ملأ اعلی است. مشرق الاذکار ترتيل آيات توحيدش سبب سرور و حبور اهل ملکوت ابهی است» (حضرت عبدالبهاء، امر و خلق، جلد4، ص150-149)

بهاییان به شدت به توافق علم و دین و همین‌طور به هماهنگی عبادت و عمل تاکید دارند. به همین دلیل، در عبادتگاه های بهایی، از همۀ افراد صرف نظر از اینکه آنها به چه چیزی اعتقاد دارند، استقبال می‌شود و تنها برای عبادت خداوند نیست، بلکه برای خدمت به بشریت نیز هست. برنامۀ بلند مدت هر عبادتگاه بهایی، شامل ساخت و اجرایی کردن چند موسسۀ خیریه در اطراف آن است که به منظور ارائۀ خدماتی چون مراقبت، آسایش، درمان و آموزش به همۀ بشریت، طراحی شده است:

«مشرق الأذکار از اعظم تأسيسات عالم انسانيست و تفرّعاتش بسيار است. مشرق الأذکار اگر چه محلّ عبادتست، ولکن مربوط به اسپيتال و اجزا خانه و مسافرخانه و مکتب اطفال ايتام و مدرسه تدريس علوم عاليه است. هر مشرق الأذکار مربوط به اين پنج چيز است … مجرّد عبارت از محلّ عبادت نيست، بلکه از هر جهت مکمّل است» (حضرت عبدالبهاء، منتخباتی از مکاتیب حضرت عبدالبهاء، جلد1، ص 97)

این اقدامی جدید است. وقتی که به مکان عبادت می‌اندیشیم، معمولا به ساختمانی فکر می‌کنیم که تنها هدف آن دعا، مدیتیشن و مراقبه است. اما آموزه‌های بهایی، دامنۀ این تعریف را گسترده‌تر و جامع‌تر نموده است:

«مشرق الاذکار را تفرّعات مهمّه مقرّر که از اساسهای اصلی شمرده ميشود. مکتب اطفال ايتام است و بيمارستان فقرا و اجزاء خانه و محلّ عجزه و مدرسهء علوم عاليه و مسافرخانه است. مقصد اين است که در هر شهری بايد به اين ترتيب يک مشرق الاذکار عظيم تأسيس شود … در مشرق الاذکار هر روز صبح مراسم به عمل ميآيد و در خود معبد موسيقی نخواهد بود. در عمارتی نزديک بايد تمام مراسم ضيافت و جشن و مهمانی و کنونشن و اجتماعات عمومی و احتفالات روحانی بجا آورده شود و قرائت مناجات و آيات به الحان بديع در نفس مشرق الاذکار بدون آلات موسيقی بايد صورت گيرد. ابواب مشرق الاذکار را به روی عموم نوع بشر بگشائيد. وقتي که اين مؤسّسات يعنی مدرسه و مريضخانه و مسافرخانه و دارالعجزه و دانشگاه علوم عاليه و ساير عمارات برای امور خيريّه بنا شد، درهای آن بايد به روی تمام ملل و اديان باز باشد. به هيچ وجه بند و قيدی نبايد باشد. امور خيريّهء آن بايد صرف عموم از هر رنگ و نژاد گردد. درهايش بايد به روی عموم نوع بشر باز باشد و بدون تعصّب و با محبّت برای همه. بنای مرکزی مخصوص تلاوت آيات و ادعيه و نيايش است. به اين طريق … ديانت با علم هم‌آهنگ شود و علم به خدمت دين پردازد و هر دو مواهب مادّی و روحانی خود را بر نوع انسان مبذول دارند» (حضرت عبدالبهاء، مذکور در بهاءالله و عصر جدید، ص 211)

«مشرق الأذکار هر چند به ظاهر بنيان جسمانيست، ولی تأثير روحانی دارد و سبب الفت قلوب و اجتماع نفوس گردد. در ايّام ظهور هر مدينه ئی که در آن معبدی تأسيس شد، سبب ترويج و تثبيت قلوب بود و سبب اطمينان نفوس. زيرا در آن اماکن ذکر حقّ مستمرّ و دائم بود و از برای قلب سکون و قرار جز به ذکر ربّ مختار نه. سبحان اللّه بنای مشرق الأذکار تأثيری عظيم در جميع مراتب دارد. در شرق تجربه شد و چنين ظاهر و آشکار گشت. حتّی اگر در قريه ئی خانه ئی مسمّی به مشرق الأذکار گشت، تأثيری ديگر داشت؛ تا چه رسد به بنا و تأسيس آن» (حضرت عبدالبهاء، منتخباتی از مکاتیب حضرت عبدالبهاء، جلد1، ص93)

در کتاب اقدس، حضرت بهاالله از بهاییان خواسته‌اند که مشرق الاذکار بسازند.

بهاییان آرزومندند که در آینده، در مرکز هر شهر و روستایی، مشرق‌الاذکارها و موسسات خیریۀ اطراف ساخته شده و به عبادت خداوند و ارائۀ خدمات نوع دوستانه‌ای چون تامین معاش، آرامش و سرپناه همۀ افراد، اختصاص داده شود.

«از معابد سؤال نموده بوديد که حکمتش چيست. حکمتش اين است که در وقت معلوم، نفوس وقت اجتماع را بدانند و کلّ مجتمع گردند و جميع بالاتّحاد به مناجات پردازند تا از اين اجتماع، الفت و اتّحاد در قلوب ازدياد يابد» (حضرت عبدالبهاء، منتخباتی از مکاتیب حضرت عبدالبهاء، جلد1، ص 92)

«دوستان را محفلی بايد و مجمعی شايد که در آن مجامع و محافل به ذکر و فکر حق و تلاوت و ترتيل آيات و آثار جمال مبارک روحی لأحبّائه الفدا مشغول و مألوف گردند و انوار ملکوت ابهی و پرتو افق اعلی بر آن مجامع نوراء بتابد و اين محافل مشارق اذکار است که به قلم اعلی تعيين و مقرّر گرديده است که بايد در جميع مدن و قرا تأسيس شود … و اين مجامع روحانی در نهايت تنزيه و تقديس ترتيب يابد تا از محل و ارض و هوايش نفحات قدس استشمام گردد» (حضرت عبدالبهاء، منتخباتی از مکاتیب حضرت عبدالبهاء، جلد1، ص 91)

نظرها و دیدگاه های ارائه شده در این مقاله، مربوط به نویسنده است و لزوما منعکس کننده دیدگاه سایت BahaiTeachings.org یا هر موسسه بهائی دیگری نیست.
شاید این مقالات را نیز دوست داشته باشید 

٠ Comments

characters remaining