موجود به زبان‌: EnglishEspañol

دیانت بهائی چیست؟

دیانت بهائی، جدیدترین نظام عقیدتی مستقل در جهان، یگانگی خداوند، وحدت بشر، و هماهنگی ضروری بین ادیان را می‌آموزد.

بهائیان به صلح، عدالت، عشق، نوع‌دوستی و وحدت معتقدند. تعالیم بهائی تطابق دین و علم، تساوی زن و مرد، و از بین بردن تعصّب و نژادپرستی را ترویج می‌دهد.

شما هرکجای کرۀ زمین که بروید، بهائیان را آنجا خواهید یافت. دیانت بهائی از نظر گستردگی دوّمین دین بعد از مسیحیّت است که دنیا را در برگرفته و برای متّحد ساختن آن تلاش می‌کند. بهائیان روحانی یا کلیسا ندارند و در جوامعی گرد هم می‌آیند که به صورت دموکراسی اداره می‌شود و از ورود همۀ افراد استقبال می‌کنند.

میلیون‌ها بهائی در سراسر جهان از قومیّت‌ها، ملیّت‌ها، قبایل، سن، نژادها، پیشینه‌های مذهبی و رتبه‌های اقتصادی و اجتماعیِ متفاوتی هستند. جوامع گوناگون بهائی که آرام، صلح‌آمیز، گرم و خوش‌برخوردند، در همه جای دنیا هستند. بهائیان حقّانیّت هریک از مؤسّسان و پیامبران ادیان بزرگ جهان را قبول دارند و به استمرار ظهورات الهی معتقدند؛ اصل منحصر به فرد دیانت بهائی که هریک از ادیان بزرگ جهان را به صورت حلقه‌ای از یک زنجیر در یک نظام روحانی واحد می‌بیند که خداوند به تدریج برای بشر آشکار می‌کند.

حضرت بهاءالله کیست؟

ما زندگی‌مان را در تلاش برای گشودن قفل از راز جهان سپری کردیم در حالی که کلید آن در دست بهاالله، زندانی عکا بود. – تولستوی (Leo Tolstoy)، ترجمه نگارنده

دیانت بهائی مایه تسلی و آرامش بشر است. –  گاندی (Mahatma Gandhi)، ترجمه نگارنده

«جوهر تعاليم حضرت بهآءاللّه محبّت جامعه است که شامل جميع فضائل عالم انسانيّه است و مورث حيات ابديّه و سبب ترقّی جميع افراد بشر است. عنقريب ملاحظه مينمائيد که اين تعاليم آسمانی، مانند نور حقيقت جميع آفاق را احاطه و روشن نمايد» (حضرت عبدالبهاء، منتخباتی از مکاتیب حضرت عبدالبهاء، جلد1، ص 63)

بهائیان از تعالیم حضرت بهاءالله، که در میانۀ قرن نوزدهم میلادی، دیانت بهائی را اعلان نموده و صلح جهانی، وحدت نوع بشر و وحدت همۀ ادیان را تعلیم دادند، پیروی می‌کنند. میرزا حسینعلی نوری، حضرت بهاءالله، در سال 1817 در تهران، ایران متولّد شدند و در سال‌های اولیه بزرگسالی خود به دلیل اعمال فداکارانۀ خود برای کمک به نیازمندان و بی‌خانمان‌ها، به عنوان «پدر فقرا» شناخته شدند. حضرت بهاءالله در سال 1863 آشکارا به تبلیغ دیانت بهائی پرداختند که پیام انقلابی آن وحدت بشر، وحدت ادیان، تساوی زن و مرد، تطابق دین و علم و ایجاد یک سیستم حکومتیِ جهانی بود.

بهائیان معتقدند حضرت بهاءالله (به معنای «روشنائی خداوند») در حال حاضر آخرین پیامبری هستند که یک دیانت بزرگ جهانی و یک راهنما در عصر جدیدی از پیشرفت بشری را  تأسیس نموده‌اند.

«…در عالم ملک و ملکوت بايد کينونت و حقيقتی ظاهر گردد که واسطه فيض کليّه مظهر اسم الوهيّت و ربوبيّت باشد، تا جميع ناس در ظلّ تربيت آن آفتاب حقيقت تربيت گردند، تا به اين مقام و رتبه که در حقايق ايشان مستودع است، مشرّف و فائز شوند. اينست که در جميع اعهاد و ازمان، انبياء و اولياء با قوّت ربّانی و قدرت صمدانی در ميان ناس ظاهر گشته…» (حضرت بهاالله، منتخباتی از آثار حضرت بهاالله، صص52-51)

بعد از اعلان دیانت بهائی، حضرت بهاءالله از چهل سال تبعید، سرکوب و حبس رنج بردند و همۀ این‌ها به خاطر اعلان ظهور جدیدی بود که تولّد یافته‌ بود. این مربّی و پیامبر بزرگ و مقدّس با وجود اذیّت و آزاری که تحمّل می‌نمود، از زندانی که در آن بود، نامه‌هایی به حاکمان سیاسی و مذهبی جهان نوشت.  آن نامه‌ها که «صورة الملوک» نام دارند، موقعیّت و هدف حضرت بهاءالله را آشکارا بیان می‌کردند و به برجسته‌ترین رهبران جهان هشدار می‌دادند که بشریّت با نتایج فاجعه‌باری مواجه می‌شود، مگر این که آن‌ها اسلحه‌های خود را زمین بگذارند و برای متّحد ساختن جهان و پایان دادن به جنگ، گرد هم آیند.

حضرت بهاءالله همۀ جهان را به وحدت و اقدام جمعی دعوت فرمودند. بهائیان معتقدند که این دعوت، عصری جدید از روحانیّت، هماهنگی و بلوغ بشری را آغاز نمود.

تاریخ بهائی چگونه آغاز شد؟

در سال 1844 در ایران، شیراز، در زمان و مکانی پرآشوب، تاجر و عارفی جوان به نام سیّد علی محمّد، اعلامی شگفت‌انگیز نمود: که او پیغام جدیدی از طرف خدا برای جهانیان آورده‌ است.

این پیامبر جدید، که حضرت باب (به معنای درب) نامیده می‌شدند، با تعالیم انقلابی خود، مانند تحوّل روحانی و اخلاقی، رهایی زنان از محدودیت‌ها و رسیدگی به فقرا، در جامعۀ ایرانی هیجان زیادی پدید آوردند. حضرت باب همچنین اعلان نمودند که برای بشارت به تولّد یک ظهور جدید و جهانی، که والاتر از ظهور خود ایشان است و هموار ساختن راه برای «من یظهره الله»، موعود همۀ اعصار آمده‌اند. دیانت بابی به سرعت گسترش یافت. تودۀ مردم را به هیجان آورد و عکس‌العمل‌هایی از جانب دولت و روحانیون برانگیخت. ده‌ها هزار بابی، از جمله خود حضرت باب، به خاطر عقایدشان مورد شکنجه، قتل عام و اعدام در مقابل انظار عمومی قرار گرفتند.

آغاز پیام و رسالت حضرت باب، تاریخ بهائی را به حرکت آورد.

پس از شهادت حضرت باب در سال 1850م، حضرت بهاءالله به تدریج رهبری بابیان را به عهده گرفتند. حضرت بهاءالله در سال 1852م در زندان، وحی الهی و رسالت خود را برای رهبری دیانت بهائی دریافت کردند و پیشگویی‌ها و وعده های حضرت باب را عملی نمودند.

حال دیانت بهائی میلیون‌ها پیرو در همه قارّات و ملیّت‌های جهان دارد. تعالیم حضرت بهاءالله بر عدالت، تساوی و اتّحاد مذهبی تأکید می‌کنند؛ حتّی امروزه نیز بسیاری از بهائیان ایران و سایر کشورهای خاورمیانه هنوز به خاطر عقاید خود با آزار و اذیّت روبرو هستند.

حضرت بهاءالله از حیاتی مملو از شکنجه و محرومیّت رنج بردند تا مجموعه‌ای جدید از آموزه‌های معنوی برای جهانیان به ارمغان آورند. ایشان که تحت آزار و اذیّت بی‌وقفه بودند، هم‌چنان برای رساندن آن پیغام استقامت می‌ورزیدند؛ و اکنون آن پیام، شروع به ایجاد تغییرات و تأثیراتی عمیق در آیندۀ بشریّت نموده ‌است.

بهائیان کیستند؟

میلیون‌ها بهائی در سراسر جهان از قومیّت‌ها، ملیّت‌ها، قبایل، سن، نژادها، پیشینه‌های مذهبی و رتبه‌های اقتصادی و اجتماعیِ متفاوتی هستند. جوامع گوناگون بهائی که آرام، صلح‌آمیز، گرم و خوش‌برخوردند، در همه جای دنیا هستند. بهائیان حقّانیّت هریک از مؤسّسان و پیامبران ادیان بزرگ جهان را قبول دارند و به استمرار ظهورات الهی معتقدند؛ اصل منحصر به فرد دیانت بهائی که هریک از ادیان بزرگ جهان را به صورت حلقه‌ای از یک زنجیر در یک نظام روحانی واحد می‌بیند که خداوند به تدریج برای بشر آشکار می‌کند.

تعالیم اساسی بهائی

تعالیم بهائی، که اساساً دیانتی عرفانی است، بر ارتباط روح با ذات ابدی و ناشناختۀ خداوند تمرکز می‌کند و دعا و نیایش روزانه و تعمّق را به همگان پیشنهاد می‌نماید. بهائیان معتقدند روح انسانی تا ابد زنده است، بنابراین تلاش می‌کنند روح خود را با خصوصیات روحانی مانند مهربانی، بخشش، امانت، صداقت، تواضع و خدمت خالصانه به دیگران، نور بخشند.

همچنین به عنوان یک دیانت کاربردی، اصول اوّلیّۀ بهائی از اتّحاد بین‌المللی، پایان کامل همۀ جنگ‌ها، آموزش و پرورش اجباری جهانی برای همۀ کودکان، راه حلّ روحانی برای فقر و ثروت مفرط، پایان دادن به بنیادگرایی مذهبی و اختلافات، و واکنش یکپارچۀ جهانی به ظلم و ستم، مادّی‌گرایی، و بحران روبه افزایش زیست محیطی سیّارۀ زمین حمایت می‌کند.

بهائیان به تحرّی حقیقت بی‌طرفانه معتقدند و همۀ انسان‌ها را به زیر سؤال بردن عقاید تعصّب‌آمیز، سنّت‌ها و خرافات با شروع جست و جوی شخصی برای کشف حقیقت تشویق می‌کنند. دیانت بهائی روحانی ندارد. در عوض، نظام متمایزی از شوراهایی که به صورت دموکراتیک در سطح محلّی، ملّی و بین‌المللی انتخاب می‌شوند، جوامع بهائی را اداره و هدایت می‌کنند. این نظام اداری بی‌سابقه، که اساساً با دیگر نظام‌های دینی و قدرت‌های سیاسی متفاوت است، حال اوّلین نظام کاربردی حکومت دموکراتیک جهانی شده‌است که قدرت و ابتکار خود را به کل بدنۀ پیروانش در سراسر جهان محول می‌کند.

آثار بهائی می‌گویند که دین باید سبب الفت و محبت در جهان باشد- ولی اگر دین باعث دشمنی، نفرت، تعصّب شود، نبود دین بهتر است.

نقل قول‌هایی از آثار بهائی

بهائیان برخلاف بسیاری از ادیان گذشته آثار اصلی مؤسّس دیانت خود، حضرت بهاءالله، پسر و جانشین ایشان، حضرت عبدالبهاء، و ولی امر دیانت بهائی، حضرت شوقی افندی را در اختیار دارند. بهائیان به این آثار الهام‌بخش و قدرتمند تکیه کرده و احترام می‌گذارند و البتّه این آثار در دسترس همگان قرار دارد. تعالیم بهائی به صدها زبان از جمله زبان‌های قبیله‌ای و بومی، ترجمه شده‌است تا این تعالیم را در دسترس همۀ مردم جهان قرار گیرد. در آثار بهائی، دیانت جدید حضرت بهاءالله همۀ افراد بشر را دعوت می‌کند تا دربارۀ ادّعاهای این دیانت، بازگشت پیامبران ادیان گذشته و تحقّق وعده‌های آن‌ها دربارۀ طلوع یک روز جدید، تحقیق کنند.

«امري که لم يزل و لا يزال مقصود نبيّين و غاية رجای مرسلين بوده، به اراده مطلقه و مشيّت نافذه ظاهر شده. اوست موعودی که جميع کتب الهی به او بشارت داده مع‌ذلک اهل ارض از او غافل و محجوب مشاهده ميشوند. بگو ای اوليای حق، جهد نمائيد شايد به عرفانش فائز گرديد و بما ينبغی عامل» (همان، ص12)

«ای پسر عز. در سبیل قدس چالاک شو و بر افلاک انس قدم گذار. قلب را به صیقل روح پاک کن و آهنگ ساحت لولاک نما» (حضرت بهاالله، ادعیه حضرت محبوب، ص407)

«امروز انسان کسی است که به خدمت جميع من علی الأرض قيام نمايد … فی الحقيقه عالم، يک وطن محسوب است و من علی الارض اهل آن.»  (حضرت بهاالله، منتخباتی از آثار حضرت بهاالله، ص160)

بهائیان به یک خدای واحد اعتقاد دارند که در گذشته و آینده ابدی است، بشر را دوست دارد، و به تدریج او را از طریق ظهور پی‌درپی ادیان آموزش می‌دهد. آثار بهائی می‌گویند که خداوند «ذات لایدرک» است و درک او فراتر از توانایی مخلوق است. خداوند برای آگاه کردن و کمک کردن به ما پیامبران مقدّس را که دارای وحی الهی هستند در طول تاریخ مبعوث می‌کند. ایشان ادیان بزرگ جهان را تأسیس می‌کنند و تعالیم اخلاقی، وجدانی، و روحانی را برای همۀ بشر می‌آورند.

وحدت ضروری همۀ ادیان

تعالیم بهائی متمرکز بر وحدت است، و بهائیان به وحدت ضروری همۀ ادیان معتقدند. حضرت بهاءالله بر اهّمیّت وحدت، یگانگی و هماهنگی در همۀ تعاملات انسانی تأکید کرده‌اند و فرموده‌اند بلوغ جمعی بشر ما را به مرحله‌ای از پیشرفت رسانده‌است که می‌توانیم وابستگی متقابل خود را تشخیص دهیم. پیامبرانِ پی در پی، ادیان خود را در زمان‌های مختلفی از تاریخ تأسیس کردند. بهائیان معتقدند که هریک از آن ادیان بخشی از یک دینِ واحدِ فراتر- ظهوری یک‌پارچه، نظام‌یافته و مستمر، یک مکتب با چندین معلّم- را شکل می‌دادند.

بهائیان ادیان ابراهیم، موسی، کریشنا، زرتشت، بودا، عیسی مسیح، محمّد، و همچنین عقاید مقدّس پیامبران و معلّمان مردم بومی را که ممکن است نام آن‎‌ها در تاریخ هرگز ثبت نشده باشد، قبول دارند، به آن‌ها احترام می‌گذارند، و آن‌ها را حرمت می‌نهند. دیانت بهائی تعالیم گذشتۀ ادیان بزرگ را در بر گرفته، در خود گنجانده، و توسعه می‌دهد. بهائیان حضرت بهاءالله را به عنوان جدیدترینِ این معلّمانِ مقدّس می‌نگرند.

حضرت بهاءالله هریک از این پیام آوران و معلّمان مقدّس را « مظاهر ظهور الهی»، آینه‌های تمام‌نمای عشق وعلاقۀ خداوند به بشریّت، نامیدند که مقرّر است هریک از آن‌ها کلّ تمدّن‌ها را بر اساس تعالیم روحانی خود الهام بخشند و بلوغ جمعی بشریّت را در دوران ظهور خود توسعه می‌دهند:

«جميع مظاهر الهی به جهت محبّت و الفت آمده اند. جميع کتب آسمانی به جهت محبّت و الفت نازل گشته. جميع تعاليم سبحانی به جهت محبّت و الفت بوده … مظاهر مقدّسهء الهی زحمتها و بلايای شديد تحمّل نمودند. يکی هدف هزاران تير شد. يکی در تاريکی حبس افتاد و ديگری نفی در بلاد شد. يکی بالای صليب رفت و ديگری در قعر زندان افتاد. اين بلايا را به جهت اين کشيدند که در بين قلوب محبّت حاصل شود»  (حضرت عبدالبهاء، مجموعه خطابات حضرت عبدالبهاء، جلد2، ص 161-160)

بهائیان به یگانگی بشر اعتقاد دارند

حضرت بهاءالله در جدیدترین ظهور از زنجیرۀ بزرگ و جهانیِ وجود، اصل اساسی دیانت بهائی را که وحدت نوع بشر است، تعلیم دادند و فرمودند «عالم، يک وطن محسوب است و من‌علی‌الارض اهل آن» بر همین اساس، بهائیان خود را شهروندان جهان محسوب می‌کنند و برای تأسیس یک تمدّن جهانی بر اساس عشق، خصائل روحانی، و خواست همۀ مردم برای صلح و رفاه اقدام می‌نمایند.

«ای احزاب مختلفه،  به اتّحاد توجّه نمائيد و به نور اتّفاق منوّر گرديد. لوجه اللّه در مقرّی حاضر شويد و آنچه سبب اختلاف است از ميان برداريد تا جميع عالم به انوار نيّر اعظم فائز گردند و در يک مدينه وارد شوند و بر يک سرير جالس. …  باری به عضد ايقان، اصنام اوهام و اختلاف را بشکنيد و به اتّحاد و اتفاق تمسّک نمائيد» (حضرت بهاالله، منتخباتی از آثار حضرت بهاالله، صص142-141)

ذات انسان- اساساً شریف و روحانی

بهائیان معتقدند که ذات انسان اساساً روحانی است و روح ما از ما موجودات شریفی می‌سازد. اگرچه همۀ ما اینجا روی زمین به طور موقّت در جسم خود وجود داریم، حضرت بهاءالله اشاره کردند که هویّت حقیقی ما در روح ابدی‌مان قرار دارد. تعالیم بهائی می گویند هدف اوّلیّۀ هر روح انسانی شناختن و عشق ورزیدن به خداوند است. بهائیان به گناه نخستین یا شرّ آخرین اعتقاد ندارند. بلکه تعالیم بهائی می‌گویند که هر فردی می‌تواند انتخاب کند که زندگی خود را به صفات مقدّس متّصف نماید:

«از برای انسان دو بال لازم است. يک بال قوّهء مادّيه و مدنيت جسمانيه است، يک بال قوّهء روحانيّه و مدنيت الهيّه است. به يک بال پرواز ممکن نيست؛ دو بال لازم است. هر قدر مدنيت جسمانيه ترقّی کند بدون مدنيت روحانيّه به کمال نرسد. جميع انبياء به جهت اين آمدند که ترويج فيوضات الهيّه نمايند؛ مدنيت روحانيّه تأسيس کنند؛ اخلاق رحمانی تعليم نمايند. پس ما بايد به جميع قوی بکوشيم تا قوای روحانيّه غلبه نمايد» (حضرت عبدالبهاء،مجموعه خطابات حضرت عبدالبهاء، جلد2، ص 18)

ماهیّت روحانی ذاتی ما می‌تواند رابطه‌ای عرفانی با خالق ایجاد کند، و به زندگی ما معنا و هدف بخشد. تعالیم بهائی می‌گویند این فرایند از طریق تفکّر عمیق و دعا، رشد درونی ما که توسّط جستجوی معنوی حقیقت هدایت می‌شود، عشقی که به دیگران نثار می‌کنیم، و در نهایت اقدامات فداکارانۀ ما برای خدمت به بشریّت اتّفاق می‌افتد.

تعالیم بهائی، مانند همۀ ادیان بزرگ، هدف دوگانه دارد- صحبت با روح درونی هر فرد انسانی، و به پیش راندن فرایند مثبت اجتماعی:

«خواست يزدان از پديداری فرستادگان دو چيز بود. نخستين رهانيدن مردمان از تيرگی نادانی و رهنمائی به روشنائی دانائی. دويم آسايش ايشان و شناختن و دانستن راههای آن. پيمبران چون پزشکانند که به پرورش گيتی و کسان آن پرداخته‌اند تا به درمان يگانگی بيماری بيگانگی را چاره نمايند» (حضرت بهاالله، منتخباتی از آثار حضرت بهاالله، صص59-58)

دیانت بهائی راه و روش صلح و آرامش را از طریق مجموعه‌ای مترقّی از تعالیم اجتماعی فراهم می‌آورد:

  • جستجوی مستقلانه حقیقت
  • ترک هرنوع تعصّبات
  • وحدت عالم انسانی
  • وحدت اساس ادیان
  • دین باید سبب الفت، محبّت، و سرور باشد
  • هماهنگی دین و علم
  • یک زبان جهانی
  • تعلیم و تربیت عمومی اجباری
  • تساوی حقوق زن و مرد
  • تأسیس محکمۀ کبرای بین‌المللی
  • از بین بردن ثروت و فقر مفرط
  • کار عبادت است
  • دین باید از سیاست جدا باشد
  • قدرت روح‌القدس
  • حقوق بشر برای همه

این اصول اساسیِ بهائی، بازسازی کامل اولویّت‌های بشری- تبدیل از مادّی به روحانی، منحصر به فرد به فراگیر، و تفرقه‌ به وحدت- را می‌طلبد.

شما به هر مکانی که نگاه کنید، بهائیان را در آنجا می‌یابید- ولی احتمالاً لازم است که با دقت نگاه کنید.

این به آن دلیل است که بهائیان دین خود را به کس دیگری تحمیل نمی‌کنند. حضرت بهاءالله فرموده‌اند که بهائیان نمی‌توانند دیگران را وادار به پذیرش عقاید خود نمایند. بهائیان از اصل مهم تحرّی مستقلّانه حقیقت حمایت می‌کنند:

«در تحری حقيقت بايد انسان آنچه را شنيده و از تقليد آباء و اجداد و يا اقتباس افکار است فراموش کند و جميع اديان روی زمين را بايد يکسان بداند. نه به يکی تعلق و نه از ديگری تنفر داشته باشد. تا تواند تميز دهد که کدام دين به حقيقت مقرون. چون تحری حقيقت کند، لابد به حقيقت پی برد» (حضرت عبدالبهاء، مجموعه خطابات حضرت عبدالبهاء، جلد1، ص152)

بهائیان با اشتیاق از هر کسی که در مسیر جستجوی روحانی است یا دوست دارد دربارۀ دیانت بهائی بیشتر بیاموزد، استقبال می‌کنند. بسیاری از جوامع بهائی در سراسر جهان جلسات دوستانه دارند که در آن متحرّیان می‌توانند تعالیم این دیانت جدید را بررسی و کشف نمایند. این جلسات بهائی که فایرساید (firesides) یا کلاس‌های مطالعه نامیده می‌شوند، سؤال کردن و گفتگوهای روشنفکرانه دربارۀ زندگی را تشویق می‌کنند. همه می‌توانند تا در این جلسات شرکت کنند.

مشرق‌الاذکارهای بهائی

در هریک از قارّه‌های جهان، یک مشرق‌الاذکار بهائی از همگان استقبال می‌کند. مشرق‌الاذکارهای بهائی، با نه ضلع که نماد راه‌های بسیار به سوی یک خداوند واحد است، رو به همگان با هر عقیده‌ای، باز هستند. مشرق‌الاذکارهای بهائی همانند یک کلیسا، مسجد یا معبد- ولی بدون آداب و رسوم و موعظه- به عنوان مرکز حیات روحانی جامعه و کانون توسعه و خدمت آموزشی و بشردوستانۀ آن عمل می‌کنند. بیش از صد مشرق‌الاذکار بهائی در مرحلۀ طرّاحی و نقشه‌کشی هستند و هشت عدد نیز هم اکنون وجود دارند:

تعالیم بهائی جایگاه آیندۀ این مشرق‌الاذکارهای میان ادیانی را به عنوان محلی برای آغاز ذکر خدا و نقاط اصلی و مرکزی تعدادی مؤسّسۀ خیریّۀ عمومی در همۀ جوامع، پیش‌بینی می‌کنند. تعالیم بهائی مشرق‌الاذکارها را به این شکل می‌دانند:

«مشرق الأذکار از اعظم تأسيسات عالم انسانيست و تفرّعاتش بسيار است مشرق الأذکار اگر چه محلّ عبادتست ولکن مربوط باسپيتال و اجزا خانه و مسافرخانه و مکتب اطفال ايتام و مدرسه تدريس علوم عاليه است»  (حضرت عبدالبهاء،منتخباتی از مکاتیب حضرت عبدالبهاء، جلد1، ص97)

بسیاری از این معابد (مثل معبد لوتوس در هند که در تصویر دیده می‌شود) محلّی برای تأمّل، مراقبه، و دعا و نشان زیبائی از آرمان‌های بهائی دربارۀ یگانگی خداوند، دین و بشر هستند که همگان، پیروان ادیان مختلف و یا افراد بی دین را به خود جذب کرده اند.

فهمیدن تقویم بهائی

بیشتر ادیان جدید جهان، یک تقویم جدید می‌آورند. دیانت بهائی نیز همین‌طور است. سال اول در تقویم بهائی سال 1844 میلادی آغاز شد؛ وقتی دیانت بهائی با اعلام ظهور حضرت باب شروع گشت.

تقویم بهائی که در اصل توسّط حضرت باب آغاز شد، ساختار منحصر به فرد خود را بر اساس عدد 19 قرار داده‌است. این تقویم که تقویم بدیع- به معنای شگرف- نامیده می‌شود، بر خلاف هر تقویم دیگری که امروزه استفاده می‌شود، هم طول همه ماه ها را یکسان کرده و هم تغییرات مدار زمین حول خورشید را مد نظر قرار می‌دهد. هر سال تقویم بهائی، که از 19 ماهِ 19روزه تشکیل شده‌است، در اعتدال بهاری آغاز می‌شود، روزی که ایرانیان باستان سال جدید می‌دانند و آن را  نوروز می‌نامند.

تقویم بهائی با 19 ماه که هر ماه آن 19 روز است، برای تشکیل یک سال خورشیدی کاملِ 365 و ¼  روزه، چهار (در سال‌های کبیسه پنج) روز اضافه می‌آورد. بهائیان آن روزهای باقی‌مانده را برای جشن، مهمان‌نوازی، هدیه دادن، و کارهای خیریه کنار می‌گذارند. این روزها دقیقاً قبل از آخرین ماه بهائی، وقتی بهائیان در ساعات روز روزه می‌گیرند، قرار دارند. روزۀ بهائی، که به عنوان یک دورۀ نمایانگر دعا و مراقبه در نظر گرفته شده، نماد انقطاع از دنیای مادّی است و از این 19 روز آخر سال، برای تجدید حیات روحانیِ درونیِ هر بهائیِ بالغ استفاده می‌شود.

باغ‌های بهائی

مرکز جهانی بهائی که در حیفااسرائیل (Haifa, Israel) امروزی- واقع شده‌است، نیز نه تنها به عنوان مکانی مقدّس و زیارتی برای بهائیان بلکه به عنوان جاذبه‌ای توریستی که به خاطر آرامش و شکوه دل‌پذیر خود شناخته شده است، مردم را از سراسر جهان به خود جذب می‌نماید. به عنوان مثال، اماکن مقدّس و ساختمان‌های کوه کرمل به دلیل زمین‌های پلکانی وسیع، باغ‌های گل، و و گنبد طلائی آرامگاه حضرت باب- بنائی برجسته در اسرائیل شمالی و علامت صلح و امید در سراسر جهان- به عنوان باغ‌های بهائی شناخته شده‌اند.

مرکز جهانی بهائی همچنین محل سکونت اعضای بیت‌العدل اعظم- هیئت رهبری اداری جامعۀ جهانی بهائی که به صورت دموکراتیک انتخاب می‌شوند- است.

بهائیان عاشق زیبائی هستند، همان‌طور که اگر از مرکز جهانی بهائی یا هریک از مشرق‌الاذکارهای بهائی در جهان دیدن کنید، می‌بینید که آنها توسّط باغ‌های زیبا و گل‌های خوشبو احاطه شده‌اند و با معماری خلّاقانه و پرنور روشن شده‌اند و با صلح و آرامشِ یک محیطِ حقیقتاً روحانی سرشار شده‌اند. این مکان‌ها هرساله میزبان میلیون‌ها بازدیدکننده است و به طور صامت صلح و وحدتی را که حضرت بهاءالله آموختند و بهائیان برای رسیدن به آن تلاش می‌کنند آشکار می‌سازند.

بهائی شدن

هرکسی می‌تواند بهائی شود.

بهائی شدن به معنای قبول تعالیم وحدت‌بخش حضرت بهاءالله و تصمیم به ادامه دادن مسیر رشدی روحانی که تعالیم بهائی طرح می‌کنند، است. بهائی شدن دربرگیرندۀ هیچ خدمت، غسل تعمید، و مراسم خاصی نیست؛ بهائی شدن خیلی ساده به یک تصمیم درونی و روحانی برای پذیرفتن تعالیم بهائی و ملحق شدن به جامعۀ بهائی محل خود نیاز دارد. در بعضی کشورها بهائیان یک کارت برای اعلام رسمی نیز امضا می‌کنند که آن‌ها را در جامعۀ بهائی ثبت نام می‌کند و به آنها اجازه می‌دهد به رخدادها و گردهمایی‌های جامعه دعوت شوند.

وقتی که شما تصمیم می‌گیرید بهائی شوید، در یک حرکت جهانی برای تغییر دنیا نیز شرکت می‌کنید. بهائیان برای صلح، عدالت، تساوی، وحدت نژادی و پایداری زیست محیطی کار می‌کنند- که اساس همۀ آن‌ها بر پرداختن به علل اصلی و روحانی چنین نابرابری‌هایی است. الگوی جدید و مثبتی که تعالیم بهائی به جهان پیشنهاد می‌دهد، رویکردی تازه به حلّ مسئله دارد و با انرژی روحانی متفکّرانه، یکپارچه و جامع، از دغدغۀ خاطر انسان برای دیگران، استفاده می‌کند.

بهائی شدن از شما یک شهروند جهانی می‌سازد. با پذیرفتن دیانت بهائی شما بخشی از جدیدترین دیانت بزرگ جهان خواهید شد و فوراً به عضویت جامعه‌ای جهانی و مملو از عشق در خواهید آمد که اعضای آن قابل توجّه و روحانی اند.

رخدادهای بهائی- جسات، انتخابات، مهمانی‌ها، جلسات دعا، جشن‌های ایّام مقدّسه، «ضیافت» بهائی در اوّل هر ماه (ضیافت یک گردهمایی در جامعه است که معمولاً شامل دعا و خواندن آثار بهائی، و یک دورۀ مشورتی و الفت و پذیرایی است)- شامل تعاملات اجتماعی بسیار همراه با خنده، موسیقی، سرور و شادی است. جوامع بهائی، بنا به تعداد اعضای آن، اغلب در خانه‌ها، مراکز محلّی بهائی، یا اتاق‌های ملاقات با هم دیدار می‌کنند. بیشتر گردهمایی‌های بهائی متنوّع بوده و امکان ملاقات و آشناشدن با افرادی از پیشینه‌ها، فرهنگ‌ها و ملیّت‌های مختلف را به شرکت‌کنندگان می‌دهند.

بهائیان هرگز از دیگران درخواست کمک‌های مالی نمی‌کنند. در واقع فقط بهائیان می‌توانند به صندوق بهائی کمک کنند، و همۀ کمک‌ها کاملاً محرمانه است. هرگز کسی صندوق جمع‌آوری تبرّعات را دست به دست نمی‌گرداند یا از کسی درخواست مشارکت نمی‌کند، زیرا هر اهدائی خصوصی و شخصی تلقّی می‌شود.

بهائیان از طبقات و اقشار اجتماعی، پیشینه‌های قومی و نژادی، ملیّت و گروه‌های سنّی مختلف جامعه می‌آیند. حضرت عبدالبهاء در پاسخ به سؤال «بهائی چیست؟» فرموده‌اند:

«بهائيان بايد ممتاز باشند. بايد عملشان بيش از قولشان باشد. به عمل رحمت عالميان باشند نه به قول. به رفتار و کردار و اعمال خودشان اثبات صداقت کنند و اثبات امانت نمايند. فضائل عالم انسانی را آشکار کنند. نورانيت آسمانی را واضح نمايند. اعمالشان فرياد برآرد که من بهائی هستم تا سبب ترقی عالم انسانی شوند. … هر فقيري را سبب غنا شويد. هر افتاده ئي را دست گير گرديد. هر محزونی را سبب سرور شويد. هر بيماري را سبب صحت شويد. هر خائفی را سبب امنيت گرديد. هر بيچاره ئی را سبب چاره شويد. هر غريبی را ملجأ و پناه باشيد. هر بي سر و ساماني را منزل و مأوی شويد. اينست صفت بهائی» (حضرت عبدالبهاء، مجموعه خطابات حضرت عبدالبهاء، جلد1، صص130-128)

اگر شما مایل به ملاقات بهائیان در محلّ خود هستید، نام آنها به صورت آنلاین در یک دفترچه تلفن یا روزنامۀ محلّی یا در کتاب‌های راهنمای مشرق‌الاذکارها لیست شده‌است. اگر نمی‌توانید در محلّ خود یک بهائی پیدا کنید، آزادانه با ما از طریق ایمیل support@BahaiTeachings.org در ارتباط باشید. ما خوشحال می‌شویم که شما را با یک جامعۀ بهائی در اطرافتان مرتبط کنیم.

منابع بهائی بیشتر

وبسایت رسمی دیانت بهائی

www.Bahai.org

وبسایت رسمی بیت‌العدل اعظم

www.UniversalHouseofJustice.Bahai.org

وبسایت رسمی بهائیان آمریکا

www.Bahai.us

وبسایت رسمی بهائیان کانادا

www.ca.Bahai.org