«…اوست آيت کبری و مخبری که خبر ميدهد از عوالم الهی. در او مستور است آنچه که عالم حال استعداد ذکر آن را نداشته و ندارد. …

و اينکه سؤال نموديد روح بعد از خراب بدن بکجا راجع ميشود اگر به حق منسوب است برفيق اعلی راجع لعمر اللّه به مقامی راجع ميشود که جميع السن و اقلام از ذکرش عاجز است هر نفسی که در امر اللّه ثابت و راسخ است بعد از صعود جميع عوالم از او کسب فيض مينمايند اوست مايه ظهور عالم و صنايع او و اشياء ظاهره در او به امر سلطان حقيقی و مربّی حقيقی در خمير ملاحظه نمائيد که محتاجست بمايه و ارواح مجرّده مايه عالمند تفکّر و کن من الشّاکرين اين مقامات و همچنين مقامات نفس در الواح شتّی ذکر شده اوست آيتی که از دخول و خروج مقدّس است و اوست ساکن طائر و سائر قاعد شهادت ميدهد بر عالمی که از برای او اوّل و آخر است و همچنين بر عالمی که مقدّس از اوّل و آخر است در اين ليل امری مشاهده مينمائی بعد از بيست سنه او ازيد او اقلّ بعينه آنرا مشاهده مينمائی حال ملاحظه کن اين چه عالمی است تفکّر فی حکمة اللّه و ظهوراته …» (حضرت بهاءالله، منتخباتی از آثار حضرت بهاءالله، ص 108 )

نظرها و دیدگاه های ارائه شده در این مقاله، مربوط به نویسنده است و لزوما منعکس کننده دیدگاه سایت BahaiTeachings.org یا هر موسسه بهائی دیگری نیست.

٠ Comments

characters remaining