موجود به زبان‌: EspañolEnglish

حضرت بهاءالله

حضرت بهاءالله (1892-1817)،که نامشان به معنای روشنائی خداوند است، پیامبر و مؤسّس دیانت بهائی هستند. حضرت بهاءالله ادّعا نمودند که آخرین (جدیدترین، نه ختم‌کننده) پیام‌آور الهی هستند. ایشان اصولی را تعلیم دادند، از جمله یگانگی خداوند، وحدت ادیان بزرگ جهان (آئین هندو، آئین بودا، آئین زردشت، آئین یهود، آئین مسیح، آئین اسلام و آئین بهائی) به عنوان یک سیستمِ تکاملیِ نزولِ وحی به بشر و اصل وحدت بشر. ایشان به خاطر این ادّعاها و تعالیم، از 40 سال حبس رنج بردند و از ایران به عکّا، در ارض اقدس، تبعید شدند و در آن‌جا صعود فرمودند.

حضرت باب

حضرت باب (1850-1819)، به معنای در، طلایه دار و مبشّرظهور حضرت بهاءالله (پیامبر و مؤسّس دیانت بهائی) بودند؛ همان‌طور که یحیی تعمید دهنده طلایه دار حضرت مسیح بود. ایشان مردم را برای ظهور حضرت بهاءالله آماده کردند. حضرت باب در سال 1844 در ایران مأموریّت خود را اعلام کردند. پس از شش سال رنج و حبس، ایشان به خاطر ادّعای خود به مرگ محکوم شدند. بیش از 20000 نفر از پیروان ایشان نیز به خاطر عقاید خود کشته شدند.

حضرت عبدالبهاء

حضرت عبدالبهاء (1921-1844)، به معنای بندۀ بهاء، پسر ارشد حضرت بهاءالله، به عنوان جانشین ایشان تعیین شدند. حضرت عبدالبهاء درسال 1912-1911 به اروپا، ایالات متّحدۀ آمریکا، و کانادا (مونترال) سفر کردند تا پیام دیانت بهائی را ترویج نمایند.

حضرت شوقی افندی

حضرت شوقی افندی (1957-1897) ولی امر دیانت بهائی هستند. پس از صعود حضرت عبدالبهاء، رهبری جامعۀ بهائی وارد مرحلۀ جدیدی شد و از یک شخص واحد به نظم اداری بر اساس دو ستونِ ولایت امر و بیت‌العدل اعظم تحوّل یافت.

بیت‌العدل اعظم

بیت‌العدل اعظم (1963 تا کنون) امور روحانی و اداری جامعۀ جهانی بهائی را هدایت می‌کنند و میراث روحانی را که به ایشان منتقل شده، به این طرق محافظت می‌نمایند: «همت در تحسین اخلاق واتصاف بصفات و کمالات رحمانیه است که مابه الامتیاز حیات فردی و اجتماعی بهائی است»، حفظ آثار مقدّس دیانت بهائی و مصون نگاه داشتن آن‌ها از «تصرف و تحریف»، دفاع و حمایت از جامعۀ بهائی و رهاساختن آن از «قیود مقهوریت و مظلومیت» ، حفظ و توسعۀ مرکز جهانی روحانی و اداری دیانت بهائی، و محافظت کردن از «حقوق شخصى و تأمین ابتکار و آزادی افراد».