تعالیم بهائی ازدواج حقیقی را به صورت یک نهاد مقدّس، حصنِ حصینِ سعادت و رستگاری، و «وسيله حصول فيض جاودان» تعریف می‌کند. آیا شما در ازدواج خود چنین احساسی دارید؟ اگر قصد ازدواج دارید، آیا فکر می‌کنید در ازدواج خود چنین احساسی خواهید داشت؟

شما نیز در ازدواج خود می‌توانید چنین احساسی داشته‌باشید، اگر شما آن را از ابتدا هدف مشترک خود قرار دهید. البتّه در ابتدا شما به موادّ اوّلیّۀ عشق و وفاداری نیاز دارید:

«عقد بهائی ارتباط بين طرفين است و تعلّق خاطر بين جهتين …» (حضرت عبدابهاء، منتخباتی از مکاتیب حضرت عبدالبهاء، جلد1، ص115)

آثار بهائی ازدواج‌های برنامه‌ریزی شده را، که مدّتی طولانی قاعدۀ بسیاری فرهنگ‌ها بوده، لغو کرده و حقّ انتخاب همسر را به شما داده‌است:

«… بايد نهايت دقّت بنمايند و بر اخلاق همديگر واقف شوند و عهد وثيق ارتباط ابدی حاصل شود و مقصد، الفت و رفاقت و وحدت و حيات سرمدی باشد…» (همان، ص115)

انتخاب یک همسر همچنان نیاز به  توجّهِ صرف از طرف همۀ کسانی که درگیر آن هستند، دارد. زیرا زوج و زوجه تنها کسانی نیستند که در ازدواج دخیل هستند. خانواده‌ها نیز نقش مهمی بازی می‌کنند. امروزه بسیاری از جوامع بازگشت نظریّۀ رضایت والدین قبل از ازدواج را دیده‌اند. این رضایت، که برای ازدواج‌های بهائی حیاتی است، اتّحاد را حفظ می‌کند و نشانگر احترام و وفاداری به والدین طرفین است. بهائیان همیشه قبل از ازدواج رضایت پدر و مادر را می‌جویند تا روابطی را که ازدواج بین دو خانواده ایجاد می‌کند بسازند و تقویت نمایند.

رضایت والدین نتیجه‌بخش است، زیرا والدین اغلب می‌توانند مشکلاتی را پیش‌بینی کنند که یکی یا هردو فردی که می خواهند ازدواج کنند تشخیص نمی‌دهند- و حتّی اگر تشخیص دهند آن را نمی‌پذیرند. آن‌ها معمولاً فکر می کنند: «عشق همه چیز را شکست می‌دهد» و عشق خود را آن‌قدر قوی می‌بینند که در مقابل مشکلاتشان مقاومت می‌کند و حتّی بر آن‌ها چیره می‌شود. این امر شاید در درصد کمی از موارد صحیح باشد، ولی نگاه کردن به افزایش تعداد طلاق‌ها و شیوع خشونت خانگی حکمت تأیید والدین را آشکار می‌کند. در حالت مطلوب، زوجینی که به دیدگاه پدر و مادرشان احترام می‌گذارند، استدلال آن‌ها را مورد نظر قرار می‌دهند، و سپس بر مسائل مطرح شده کار می‌کنند، ازدواج‌های بسیار بهتری دارند:

«عقد حقيقی بهائيان اينست که بايد بين طرفين، روحاً جسماً التيام تامّ حاصل گردد تا در جميع عوالم الهی اتّحاد ابدی داشته باشند و حيات روحانی يکديگر را ترقّی دهند» (همان، ص 115)

حضرت عبدالبهاء می‌فرمایند:

«در ميان خلق، ازدواج عبارت از ارتباط جسمانيست و اين اتّحاد و اتّفاق موقّتست. زيرا فرقت جسمانی عاقبت مقرّر و محتوم است» (همان، ص114)

ولی با مشارکت هر دو خانواده و درک این که ازدواج یک پناهگاه روحانی همیشگی برای زوجین است، ازدواج می‌تواند به شرح زیر باشد:

«اهميّت ازدواج به جهت تشکيل يک عائلهء پربرکت است تا در کمال مسرّت، مانند شمع ها، عالم انسان را روشن نمايند» (همان، ص117)

«اقتران در ذرّات موجودات سبب ظهور فضل و موهبت رحمانست و هر چند رتبه بالاتر رود اهميّت اقتران عظيمتر گردد … اگر به محبّت حضرت يزدان شود، وحدت اصليّه جلوه نمايد و محبّت رحمانيّه تأسّس جويد. يقين است اين اقتران، سبب ظهور الطاف حضرت رحمان شود» (همان، ص 116)

«ای خداوند بي‌مانند. به حکمت کبرايت اقتران در بين اقران مقدّر فرمودی تا سلاله انسان در عالم امکان تسلسل يابد و همواره تا جهان باقی به عبوديّت و عبادت و پرستش و ستايش و نيايش درگاه احديّتت مشغول و مألوف گردند … حال اين دو مرغ آشيانه محبّتت را در ملکوت رحمانيّتت عقد اقتران ببند و وسيله حصول فيض جاودان فرما، تا از اجتماع آن دو بحر محبّت، موج الفت برخيزد و لآلی سلاله نجيبهء مقدّسه بر ساحل وجود ريزد … ای خداوند مهربان، اين اقتران را اسباب توليد دُر و مرجان فرما» (حضرت عبدالبهاء، مجموعه مناجات ها، صص 455-456)

نظرها و دیدگاه های ارائه شده در این مقاله، مربوط به نویسنده است و لزوما منعکس کننده دیدگاه سایت BahaiTeachings.org یا هر موسسه بهائی دیگری نیست.

٠ Comments

characters remaining